[…] Σε μιάν ερημιά το άλογο κοκκάλωσε απότομα, χωρίς να φαίνεται μήτε στάνη, μήτε κοπάδι. Ίσως κρυφάκουγε κι αυτό την παράξενη συνεννόηση δύο παιδιών, για μιάν άγνωστη ιδέα, σε μιάν άγνωστη γλώσσα. Το φτερνίζω, του τραβώ το χαλινάρι, αυτό εκεί, με τ αυτιά ορθωμένα, και τα ρουθούνια ν ανοιγοκλείνουνε, να ξεφυσούνε και να οσμίζονται τον…