Aπό τότε που το δικό μας άστρο κρύωσε και δημιούργησε την ατμόσφαιρα γύρω του, έγινε ένα κλειστό σύστημα. Το νερό που υπήρχε, υπάρχει και συνεχώς ανακυκλώνεται. Εξατμίζεται, πέφτει πάλι στη Γη και μετά πάλι ανακυκλώνεται διαρκώς. Το χώμα, οι σπόροι το ίδιο. Όλα ενώνονται και διαχωρίζονται διαρκώς και ανανεώνονται και πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται. Σαν να ζούμε μέσα σ’ ένα θερμοκήπιο. Ότι χρειαζόμαστε είναι εδώ. Ότι νομίζουμε πως δεν χρειαζόμαστε πάλι εδώ θα μείνει. Η εποχή της αθωότητας έχει περάσει. Τώρα δεν γίνεται να ζούμε ανέμελα πάνω στη Γη. Χρειάζεται ν αρχίσουμε να την φροντίζουμε. Λερώνουμε το φαί μας.